האור החיים מקשה דרבותינו ז"ל אמרו שלא ביקש הים לפלטן עד שרמז לו הקדוש ברוך הוא, הלא כפי החוש העין אין הים סובל דבר מת. והנראה בסייעתא דשמיא, דמה טעם אין הים סובל דבר מת דמיתה הוא על ידי אכילת עץ הדעת והים דלא נהנה ממנו לכן אי אפשר לו לסבול דבר מת אך האדמה נתקללה מחמת קין כנזכר בתורה אבל הים לא חטא כלל לכך אינו סובל דבר מת. ודבר מת, היינו שקודם מיתה היה חי ועתה מת אינו סובל. אבל ברשעים הוא להיפך דרשעים קרוים בחייהם מתים כמאמר רבותינו ז"ל (ברכות יח:) ועל ידי מיתתם הוא להם עליה דעל ידי שמתים במיתה משונה מתקדש שמו הגדול ברבים אם כן מיתתם הוא חיותם ולמה לא יסבול הים אותם כיון שמיתתם הוא חיותם ואין לך קידוש השם גדול ממיתת רשעים כמו במצרים שעל ידי זה נתגדל שמו הגדול והקדוש שידעו הכל כי הוא הבורא ומחדש העולם:
The author of Or Hachayim questions a Midrash according to which the sea at first refused to wash up these bodies on the shores of the sea, until being given a hint by the Creator Himself to accept these bodies.I believe that with G’d’s help I have been enabled to understand the reason for the sea’s initial reluctance to “vomit” these bodies on the shore. Death itself was introduced to earth only through Adam having eaten from the tree of knowledge in defiance of G’d’s warning not to do so on pain of his becoming mortal. Seeing that the oceans had no part in that sin, they naturally resented being associated with death, as dead bodies reflect negatively on the one assisting in their concealment, as we know from the earth being cursed for having hidden Hevel’s body. (Genesis 4,11)The ocean not having been part of Adam’s sin at all, resulted in it experiencing a sense of revulsion at the sight of dead bodies. The definition of דבר מת, is: “something that had been alive but has ceased to be so.” The wicked do not feel revulsion when coming into contact with dead bodies, as they themselves are considered as “dead” even while walking around on earth. (Compare B’rachot 18) The visible unnatural and painful death of the wicked affords their souls a certain spiritual elevation, as the manner in which their bodies had died confirmed the surviving G’d fearing people in their belief that G’d is alive and reigns in this universe.
Ор ха-Хаим задаёт вопрос: мудрецы говорят, что море не хотело выбросить тела на берег, пока Святой, благословен Он, не дал ему знак. Но ведь известно из опыта, что море не выносит мёртвого тела.
Представляется, с Б-жьей помощью, что причина, по которой море не выносит мёртвого, в следующем: смерть наступила через вкушение от Древа познания, а море не имело от него пользы, потому оно не может выносить мёртвого. Земля же была проклята из-за Каина, как упомянуто в Торе, но море вовсе не согрешило, и потому не выносит мёртвого.
«Мёртвое» означает: то, что прежде было живым, а теперь мертво, — этого море не выносит. Но со злодеями — наоборот: злодеи при жизни называются мёртвыми, как говорят мудрецы (Брахот 18б), а через смерть они обретают возвышение, ибо через их необычную гибель освящается великое Имя Его среди многих. Значит, их смерть — это их жизнь. Почему же морю не вынести их, коль скоро их смерть — это их жизнь? И нет большего освящения Имени, чем гибель злодеев, как было в Египте, когда через это возвеличилось Его великое и святое Имя, и все познали, что Он — Творец, обновляющий мир.