תורה 282
2 · Тора 282
Display Settings
Font Size
Text Width
Line Spacing
Columns
Bookmarks
No bookmarks yet. Click the bookmark button to save your position.
וְכֵן צָרִיךְ הָאָדָם לִמְצֹא גַּם בְּעַצְמוֹ. כִּי זֶה יָדוּעַ, שֶׁצָּרִיךְ הָאָדָם לִזָּהֵר מְאֹד לִהְיוֹת בְּשִׂמְחָה תָּמִיד, וּלְהַרְחִיק הָעַצְבוּת מְאֹד מְאֹד (כַּמְבֹאָר אֶצְלֵנוּ כַּמָּה פְּעָמִים),
2. Likewise, a person must find [some good point] within himself. It is known that a person must take care to be happy always and to keep very far away from depression {as has been explained in our works a number of times}.
2. Также и в самом себе человек обязан найти [некую добрую точку]. Известно, что человек должен стараться быть всегда в Simcha и держаться очень далеко от уныния {как уже объяснялось в наших трудах несколько раз}.
וַאֲפִלּוּ כְּשֶׁמַּתְחִיל לְהִסְתַּכֵּל בְּעַצְמוֹ וְרוֹאֶה שֶׁאֵין בּוֹ שׁוּם טוֹב, וְהוּא מָלֵא חֲטָאִים, וְרוֹצֶה הַבַּעַל דָּבָר לְהַפִּילוֹ עַל יְדֵי זֶה בְּעַצְבוּת וּמָרָה שְׁחוֹרָה, חַס וְשָׁלוֹם, אַף־עַל־פִּי־כֵן אָסוּר לוֹ לִפֹּל מִזֶּה, רַק צָרִיךְ לְחַפֵּשׂ וְלִמְצֹא בְּעַצְמוֹ אֵיזֶה מְעַט טוֹב, כִּי אֵיךְ אֶפְשָׁר שֶׁלֹּא עָשָׂה מִיָּמָיו אֵיזֶה מִצְוָה אוֹ דָּבָר טוֹב, וְאַף שֶׁכְּשֶׁמַּתְחִיל לְהִסְתַּכֵּל בְּאוֹתוֹ הַדָּבָר הַטּוֹב, הוּא רוֹאֶה שֶׁהוּא גַּם כֵּן מָלֵא פְּצָעִים וְאֵין בּוֹ מְתֹם, הַיְנוּ שֶׁרוֹאֶה שֶׁגַּם הַמִּצְוָה וְהַדָּבָר שֶׁבִּקְדֻשָּׁה שֶׁזָּכָה לַעֲשׂוֹת, הוּא גַּם כֵּן מָלֵא פְּנִיּוֹת וּמַחֲשָׁבוֹת זָרוֹת וּפְגָמִים הַרְבֵּה, עִם כָּל זֶה אֵיךְ אֶפְשָׁר שֶׁלֹּא יִהְיֶה בְּאוֹתָהּ הַמִּצְוָה וְהַדָּבָר שֶׁבִּקְדֻשָּׁה אֵיזֶה מְעַט טוֹב, כִּי עַל כָּל פָּנִים אֵיךְ שֶׁהוּא, עַל־כָּל־פָּנִים הָיָה אֵיזֶה נְקֻדָּה טוֹבָה בְּהַמִּצְוָה וְהַדָּבָר טוֹב שֶׁעָשָׂה,
It may be that when he begins examining himself, he sees that he possesses no good whatsoever and is filled with sin, and that as a result the Evil One wants to push him into depression and sadness, God forbid. Even so, it is forbidden to fall on account of this. Rather, he must search until he finds in himself some little bit of good. For how is it possible that throughout his life he never once did some mitzvah or good deed? And even if when he begins examining this good thing he sees that it, too, is filled with flaws and contains no purity—i.e., he sees that the mitzvah or holy deed that he merited doing is itself comprised of impure motives, external thoughts and numerous faults—nevertheless, how is it possible that this mitzvah or holy deed contains not even a little bit of good? For in any case, despite this there must have been some good point in the mitzvah or good deed that he did.
Может быть, когда он начинает исследовать себя, он видит, что вовсе не имеет никакого добра и полон греха, и вследствие этого дурное начало хочет, не дай Б-г, столкнуть его в уныние и печаль. Несмотря на это, запрещено падать из-за этого. Напротив, он должен искать, пока не найдёт в себе хоть какую-то малость добра. Ведь как возможно, чтобы за всю свою жизнь он ни разу не сделал какой-либо заповеди или доброго дела? И даже если, начав рассматривать это доброе дело, он видит, что и оно полно изъянов и не содержит чистоты — то есть он видит, что заповедь или святое действие, которых он удостоился, само состоит из нечистых побуждений, посторонних мыслей и множества недостатков, — несмотря на это, как возможно, чтобы в этой заповеди или святом действии не было хотя бы малости добра? Ведь во всяком случае, несмотря на это, должна была быть какая-то добрая точка в заповеди или добром деле, которое он сделал.
כִּי צָרִיךְ הָאָדָם לְחַפֵּשׂ וּלְבַקֵּשׁ לִמְצֹא בְּעַצְמוֹ אֵיזֶה מְעַט טוֹב, כְּדֵי לְהַחֲיוֹת אֶת עַצְמוֹ, וְלָבוֹא לִידֵי שִׂמְחָה כַּנַּ"ל, וְעַל יְדֵי זֶה שֶׁמְּחַפֵּשׂ וּמוֹצֵא בְּעַצְמוֹ עֲדַיִן מְעַט טוֹב, עַל־יְדֵי־זֶה הוּא יוֹצֵא בֶּאֱמֶת מִכַּף חוֹבָה לְכַף זְכוּת, וְיוּכַל לָשׁוּב בִּתְשׁוּבָה, בִּבְחִינוֹת: וְעוֹד מְעַט וְאֵין רָשָׁע וְהִתְבּוֹנַנְתָּ עַל מְקוֹמוֹ וְאֵינֶנּוּ, כַּנַּ"ל.
Thus, a person has to search and seek to find in himself some little bit of good in order to revive himself and to attain joy, as explained above. By searching until he finds a remaining little bit of good in himself, he genuinely moves from the scale of guilt to the scale of merit and can return [to God] in repentance. This, in the aspect of “In yet a little bit the wicked man is not; you will reflect upon his place and he will not be there,” as explained above.
Итак, человек должен разыскивать и искать, чтобы найти в себе хоть какую-то малость добра — дабы оживить себя и достичь радости, как объяснено выше. И, разыскивая до тех пор, пока не найдёт в себе оставшуюся малость добра, он по-настоящему переносится с чаши вины на чашу заслуги и может вернуться [к Б-гу] в раскаянии. Это — в аспекте: «Ещё немного — и нет нечестивого; посмотришь на место его — и нет его», как объяснено выше.
הַיְנוּ כְּמוֹ שֶׁצְּרִיכִין לָדוּן אֲחֵרִים לְכַף זְכוּת, אֲפִלּוּ אֶת הָרְשָׁעִים, וְלִמְצֹא בָּהֶם אֵיזֶה נְקֻדּוֹת טוֹבוֹת, וְעַל־יְדֵי־זֶה מוֹצִיאִין אוֹתָם בֶּאֱמֶת מִכַּף חוֹבָה לְכַף זְכוּת, בִּבְחִינַת: וְעוֹד מְעַט וְכוּ' וְהִתְבּוֹנַנְתָּ וְכוּ' כַּנַּ"ל, כְּמוֹ כֵן הוּא אֵצֶל הָאָדָם בְּעַצְמוֹ, שֶׁצָּרִיךְ לָדוּן אֶת עַצְמוֹ לְכַף זְכוּת, וְלִמְצֹא בְּעַצְמוֹ אֵיזֶה נְקֻדָּה טוֹבָה עֲדַיִן, כְּדֵי לְחַזֵּק אֶת עַצְמוֹ שֶׁלֹּא יִפֹּל לְגַמְרֵי, חַס וְשָׁלוֹם, רַק אַדְּרַבָּא יְחַיֶּה אֶת עַצְמוֹ, וִישַׂמַּח אֶת נַפְשׁוֹ בִּמְעַט הַטּוֹב שֶׁמּוֹצֵא בְּעַצְמוֹ, דְּהַיְנוּ מַה שֶּׁזָּכָה לַעֲשׂוֹת מִיָּמָיו אֵיזֶה מִצְוָה אוֹ אֵיזֶה דָּבָר טוֹב,
That is, just as has been explained above, that we must judge others favorably, even the wicked, and find in them some good point, and by doing so move them from the scale of guilt to the scale of merit, in the aspect of “in yet a little bit… you will reflect…”—the same applies with regard to oneself. A person has to judge himself favorably and find in himself some remaining good point, in order to give himself the strength to avoid falling completely, God forbid. On the contrary, he will revive himself and bring joy to his soul with the little bit of good he finds in himself—i.e., that once in his life he merited doing a mitzvah or good deed.
То есть: как было объяснено выше, что мы должны судить других в сторону заслуги — даже злодеев — и находить в них некую добрую точку, и тем самым переносить их с чаши вины на чашу заслуги, в аспекте «ещё немного… посмотришь…» — так же относится это и к самому себе. Человек должен судить себя в сторону заслуги и находить в себе некую оставшуюся добрую точку, чтобы дать себе силу не пасть совершенно, не дай Б-г. Напротив: он оживит себя и принесёт радость своей душе той малостью добра, которую он находит в себе, — то есть тем, что хотя бы однажды в своей жизни он удостоился сделать какую-либо заповедь или доброе дело.
וּכְמוֹ כֵן צָרִיךְ לְחַפֵּשׂ עוֹד, לִמְצֹא בְּעַצְמוֹ עוֹד אֵיזֶה דָּבָר טוֹב, וְאַף שֶׁגַּם אוֹתוֹ הַדָּבָר הַטּוֹב הוּא גַּם־כֵּן מְעֹרָב בִּפְסֹלֶת הַרְבֵּה, עִם כָּל זֶה יוֹצִיא מִשָּׁם גַּם־כֵּן אֵיזֶה נְקֻדָּה טוֹבָה. וְכֵן יְחַפֵּשׂ וִילַקֵּט עוֹד הַנְּקֻדּוֹת טוֹבוֹת,
Likewise, he must go on searching until he finds in himself yet another good thing. And although this good thing too is mixed with much impurity, still, he must extract some good point from there as well. Indeed, he must go on searching and gathering further good points.
Подобно этому, он должен продолжать искать, пока не найдёт в себе ещё одно доброе. И хотя и это доброе смешано с большой нечистотой, всё же он должен извлечь оттуда также какую‑то добрую точку. Поистине, он должен продолжать искать и собирать ещё добрые точки.
וְעַל־יְדֵי־זֶה נַעֲשִׂין נִגּוּנִים, כַּמְבֹאָר בְּמָקוֹם אַחֵר (במאמר ויהי מקץ בסי' נ"ד), בְּחִינַת מְנַגֵּן בִּכְלֵי זֶמֶר, שֶׁהוּא בְּחִינַת שֶׁמְּלַקֵּט הָרוּחַ טוֹבָה מִן הָרוּחַ נְכֵאָה עַצְבוּת רוּחַ, עַיֵּן שָׁם. [וְהַכְּלָל, כִּי נְגִינָה דִּקְדֻשָּׁה הִיא גָּבוֹהַּ מְאֹד מְאֹד כַּיָּדוּעַ, וְעִקַּר הַנִּגּוּן נַעֲשֶׂה עַל־יְדֵי בֵּרוּר הַטּוֹב מִן הָרַע, שֶׁעַל־יְדֵי שֶׁמְּבָרְרִין וּמְלַקְּטִין הַנְּקֻדּוֹת טוֹבוֹת מִתּוֹךְ הָרַע, עַל־יְדֵי־זֶה נַעֲשִׂים נִגּוּנִים וּזְמִירוֹת, עַיֵּן שָׁם הֵיטֵב].
And it is through this that melodies are made. As explained elsewhere, the aspect of playing a musical instrument is the aspect of gathering the good ruach from the ruach of gloom, depression; see there. {The principle is that music of holiness is extremely lofty, as is known. In essence, music is made through the separation of good from evil; by selecting and gathering the good points from the bad, melodies and songs are created. Study there well.}
И именно через это создаются мелодии. Как объяснено в другом месте, аспект игры на музыкальном инструменте — это аспект собирания доброго Ruach/Руах из ruach/руаха мрака, подавленности; см. там. {Суть в том, что музыка святости чрезвычайно возвышенна, как известно. В сущности, музыка создаётся через отделение добра от зла; посредством отбора и собирания добрых точек из дурного создаются мелодии и песни. Хорошо изучи это там.}
וְעַל כֵּן עַל יְדֵי שֶׁאֵינוֹ מַנִּיחַ לְהַפִּיל אֶת עַצְמוֹ וּמְחַיֶּה אֶת עַצְמוֹ בַּמֶּה שֶּׁמְּחַפֵּשׂ וּמְבַקֵּשׁ וּמוֹצֵא בְּעַצְמוֹ אֵיזֶה נְקֻדּוֹת טוֹבוֹת, וּמְלַקֵּט וּמְבָרֵר אֵלּוּ הַנְּקֻדּוֹת טוֹבוֹת מִתּוֹךְ הָרָע וְהַפְּסֹלֶת שֶׁבּוֹ וְכוּ' כַּנַּ"ל, עַל־יְדֵי־זֶה נַעֲשִׂין נִגּוּנִים כַּנַּ"ל, וַאֲזַי הוּא יָכוֹל לְהִתְפַּלֵּל וּלְזַמֵּר וּלְהוֹדוֹת לַה'.
Therefore, by not letting himself fall, but reviving himself by searching and seeking until he finds in himself some good points, gathering and separating those good points from the evil and impurity within him—through this melodies are made, as explained above. Then, he is able to pray and sing and give praise to God.
Поэтому, не давая себе пасть, но оживляя себя поиском и стремлением, пока он не найдёт в себе какие‑то добрые точки, собирая и отделяя эти добрые точки от зла и нечистоты внутри него — через это создаются мелодии, как объяснено выше. Тогда он может молиться, петь и воздавать хвалу Богу.
כִּי זֶה יָדוּעַ שֶׁכְּשֶׁהָאָדָם נוֹפֵל בְּדַעְתּוֹ מֵחֲמַת גַּשְׁמִיּוּתוֹ וּמַעֲשָׂיו הָרָעִים, שֶׁרוֹאֶה שֶׁהוּא רָחוֹק מְאֹד מְאֹד מִן הַקְּדֻשָּׁה בֶּאֱמֶת, אֲזַי עַל־פִּי רֹב אֵינוֹ יָכוֹל לְהִתְפַּלֵּל כְּלָל מֵחֲמַת זֶה, וְאֵינוֹ יָכוֹל לִפְתֹּחַ פִּיו כְּלָל, מֵחֲמַת גֹּדֶל הָעַצְבוּת וְהַמָּרָה שְׁחוֹרָה וְהַכְּבֵדוּת שֶׁנּוֹפֵל עָלָיו, עַל־יְדֵי שֶׁרוֹאֶה גֹּדֶל עֹצֶם רִחוּקוֹ מֵהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ.
For it is known that when a person becomes depressed over his gross physicality and evil deeds, and he sees how very distant he truly is from holiness, it generally makes him completely incapable of praying. He cannot even open his mouth at all, due to the magnitude of the depression, sadness and heaviness that come over him when he sees how exceedingly distant he is from God.
Ибо известно, что когда человек впадает в уныние из‑за своей грубой телесности и злых дел, и видит, насколько он на самом деле далёк от святости, это обычно делает его совершенно неспособным молиться. Он вовсе не может раскрыть уст, из‑за величины подавленности, печали и тяжести, которые овладевают им, когда он видит, насколько он чрезвычайно далёк от Бога.
אֲבָל כְּשֶׁהוּא מְחַיֶּה אֶת עַצְמוֹ עַל־פִּי הָעֵצָה הַנַּ"ל,
However, if he revives himself by means of the aforementioned suggestion—
Однако, если он оживит себя посредством вышеупомянутого совета—
דְּהַיְנוּ שֶׁאַף־עַל־פִּי שֶׁיּוֹדֵעַ בְּעַצְמוֹ שֶׁיֵּשׁ לוֹ מַעֲשִׂים רָעִים וַחֲטָאִים הַרְבֵּה מְאֹד, וְהוּא רָחוֹק מְאֹד מְאֹד מֵהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, אַף־עַל־פִּי־כֵן הוּא מְחַפֵּשׂ וּמְבַקֵּשׁ וּמוֹצֵא בְּעַצְמוֹ עֲדַיִן אֵיזֶה נְקֻדּוֹת טוֹבוֹת כַּנַּ"ל, וּמְחַיֶּה וּמְשַׂמֵּחַ אֶת עַצְמוֹ בָּזֶה, כִּי בְּוַדַּאי רָאוּי לְהָאָדָם לְהַגְדִּיל שִׂמְחָתוֹ מְאֹד בְּכָל נְקֻדָּה וּנְקֻדָּה טוֹבָה מִקְּדֻשַּׁת יִשְׂרָאֵל שֶׁמּוֹצֵא בְּעַצְמוֹ עֲדַיִן, וַאֲזַי כְּשֶׁמְּחַיֶּה וּמְשַׂמֵּחַ אֶת עַצְמוֹ עַל־יְדֵי־זֶה כַּנַּ"ל, אֲזַי הוּא יָכוֹל לְהִתְפַּלֵּל וּלְזַמֵּר וּלְהוֹדוֹת לַה':
that is, although he knows within himself that he committed evil deeds and numerous sins, and that he is exceedingly distant from God, yet he nevertheless searches and seeks until he finds some remaining good points in himself, as explained above, and he brings himself vitality and joy through this; for it is certainly right that a person feel ever-increasing joy over every good point stemming from the holiness of Israel that he yet finds in himself—then, when he revives himself and brings himself to joy through this, as explained above, he is then able to pray, sing and give praise to God.
то есть, хотя он знает в себе, что совершил злые дела и многочисленные грехи, и что он чрезвычайно далёк от Бога, всё же он, тем не менее, ищет и стремится, пока не найдёт в себе какие‑то оставшиеся добрые точки, как объяснено выше, и через это приносит себе оживление и радость; ведь, несомненно, верно, что человеку следует всё более радоваться каждому доброму пункту, происходящему от святости Израиля, который он ещё находит в себе — тогда, когда он оживит себя и приведёт себя к радости через это, как объяснено выше, он тогда сможет молиться, петь и воздавать хвалу Богу.
וְזֶה בְּחִינַת (תהילים קמ״ו:ב׳): אֲזַמְּרָה לֵאלֹקַי בְּעוֹדִי – בְּעוֹדִי דַּיְקָא, הַיְנוּ עַל יְדֵי בְּחִינַת הָעוֹד שֶׁלִּי, שֶׁאֲנִי מוֹצֵא בְּעַצְמִי בְּחִינַת: עוֹד מְעַט וְאֵין רָשָׁע כַּנַּ"ל, עַל יְדֵי אוֹתָהּ הַנְּקֻדָּה, עַל־יְדֵי־זֶה אוּכַל לְזַמֵּר וּלְהוֹדוֹת לַה' כַּנַּ"ל.
This is the aspect of “I will sing to God b’odee (with the little I have left)” (Psalms 146:2). Specifically b’ODee—i.e., by means of my OD that I find in myself, the aspect of “In yet a little bit the wicked man is not,” as explained above. By means of this point I am able to sing and give praise to God, as explained above.
Это аспект: «Буду петь Богу б’одеи (тем малым, что у меня ещё осталось)» (Теилим 146:2). Именно b’ODee — то есть посредством моего OD, которое я нахожу в себе, аспект: «И ещё немного — и нет нечестивого», как объяснено выше. Посредством этой точки я могу петь и воздавать хвалу Богу, как объяснено выше.
וְזֶהוּ: אֲזַמְּרָה – אֲזַמְּרָה דַּיְקָא, הַיְנוּ זְמִירוֹת וְנִגּוּנִים שֶׁנַּעֲשִׂין עַל יְדֵי שֶׁמְּלַקֵּט הַנְּקֻדּוֹת טוֹבוֹת כַּנַּ"ל:
And this is: I will sing—Specifically “I will sing”; i.e., the songs and melodies that are made by gathering the good points, as explained above.
И это: «Буду петь» — именно «буду петь»; то есть песни и мелодии, которые создаются собиранием добрых точек, как объяснено выше.
[וְהִזְהִיר רַבֵּנוּ זִכְרוֹנוֹ לִבְרָכָה מְאֹד, לֵילֵךְ עִם הַתּוֹרָה הַזֹּאת, כִּי הוּא יְסוֹד גָּדוֹל לְכָל מִי שֶׁרוֹצֶה לְהִתְקָרֵב לְהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וּלְבַל יֹאבַד עוֹלָמוֹ לְגַמְרֵי חַס וְשָׁלוֹם, כִּי רֹב בְּנֵי אָדָם שֶׁרְחוֹקִים מֵהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, עִקַּר רִחוּקָם הוּא מֵחֲמַת מָרָה שְׁחוֹרָה וְעַצְבוּת, מֵחֲמַת שֶׁנּוֹפְלִים בְּדַעְתָּם, מֵחֲמַת שֶׁרוֹאִים בְּעַצְמָם גֹּדֶל קִלְקוּלָם שֶׁקִּלְקְלוּ מַעֲשֵׂיהֶם, כָּל אֶחָד כְּפִי מַה שֶּׁיּוֹדֵעַ בְּעַצְמוֹ אֶת נִגְעֵי לְבָבוֹ וּמַכְאוֹבָיו, וּמֵחֲמַת זֶה הֵם נוֹפְלִים בְּדַעְתָּם, וְרֻבָּן מְיָאֲשִׁים עַצְמָן לְגַמְרֵי, וְעַל יְדֵי זֶה אֵינָם מִתְפַּלְּלִים בְּכַוָּנָה כְּלָל, וְאֵינָם עוֹשִׂים אֲפִלּוּ מַה שֶּׁהָיוּ יְכוֹלִים לַעֲשׂוֹת עֲדַיִן.
{[Rebbe Nachman], of blessed memory, cautioned us to live by this teaching, for it is a major foundation for anyone who wishes to draw closer to God and not lose his eternal reward completely, God forbid. In most cases where people are far from God, the main reason for this is sadness and depression. They fall into depression because they see for themselves the great harm they have caused through their actions, each person commensurate with what he himself knows of his heart’s affliction and his anguish. Due to this they become depressed, and most of them despair [of] themselves completely. As a result they pray without any concentration, and do not even do what they are still capable of.
{[Раббейну], да будет благословенна память о нём, предостерегал нас жить по этому учению, ибо это — великое основание для всякого, кто желает приблизиться к Богу и не потерять полностью свою вечную награду, Боже упаси. В большинстве случаев, когда люди далеки от Бога, главная причина этого — печаль и подавленность. Они впадают в подавленность, потому что видят у себя великий ущерб, который причинили своими поступками, каждый — сообразно тому, что он сам знает о страдании своего сердца и своей муке. Из‑за этого они унывают, и большинство из них совершенно отчаиваются в себе. В результате они молятся без всякой сосредоточенности и не делают даже того, что всё ещё в их силах.}
עַל כֵּן צָרִיךְ הָאָדָם לְהַשְׂכִּיל מְאֹד עַל דָּבָר זֶה, כִּי כָּל הַנְּפִילוֹת שֶׁבְּדַעְתּוֹ, אַף־עַל־פִּי שֶׁהוּא מֵחֲמַת מַעֲשִׂים רָעִים שֶׁעָשָׂה בֶּאֱמֶת, עִם כָּל זֶה, הַנְּפִילָה שֶׁבְּדַעְתּוֹ, וְהָעַצְבוּת וְהַמָּרָה שְׁחוֹרָה שֶׁנּוֹפֵל עָלָיו עַל־יְדֵי־זֶה, הַכֹּל הוּא רַק מַעֲשֵׂי בַּעַל דָּבָר, שֶׁמַּחֲלִישׁ דַּעְתּוֹ כְּדֵי לְהַפִּילוֹ לְגַמְרֵי, חַס וְשָׁלוֹם. עַל־כֵּן צְרִיכִין לְהִתְחַזֵּק מְאֹד, לֵילֵךְ עִם הַתּוֹרָה הַזֹּאת, לְחַפֵּשׂ וּלְבַקֵּשׁ בְּעַצְמוֹ בְּכָל פַּעַם אֵיזֶה מְעַט טוֹב וּנְקֻדּוֹת טוֹבוֹת וְכוּ' כַּנַּ"ל. וְעַל־יְדֵי־זֶה יְחַיֶּה וִישַׂמַּח אֶת עַצְמוֹ, וִיצַפֶּה לִישׁוּעָה עֲדַיִן, וְיוּכַל לְהִתְפַּלֵּל וּלְזַמֵּר וּלְהוֹדוֹת לַה', בִּבְחִינַת: אֲזַמְּרָה לֵאלֹקַי בְּעוֹדִי כַּנַּ"ל, וְעַל־יְדֵי־זֶה יִזְכֶּה לָשׁוּב בֶּאֱמֶת אֶל ה' כַּנַּ"ל]:
Thus, a person has to be very sagacious in this matter. For although all his depressions are due to the evil deeds he did indeed commit, still, that he fell into depression, and that sadness and melancholy descend upon him because of this, is nothing but the work of the Evil One, who discourages him in order to defeat him completely, God forbid. One must therefore be very resolved to live by this teaching, to each time search and seek within himself a little bit of good and good points, etc., as explained above. Through this he will revive himself and bring himself joy, and he will still look forward to God’s help. He will be able to pray, and sing and give praise to God, in the aspect of “I will sing to God with the little I have left,” as explained above. And because of this, he will merit to genuinely return to God, as explained above.}
Так человек должен быть весьма мудр в этом деле. Ибо хотя все его подавленности — из‑за злых дел, которые он и вправду совершил, всё же то, что он пал в уныние, и что печаль и меланхолия нисходят на него из‑за этого, — не что иное, как дело Злого Начала, которое обескураживает его, чтобы победить его полностью, Боже упаси. Поэтому нужно быть очень решительным жить по этому учению: каждый раз искать и стремиться в себе к малой доле добра и добрым точкам и т. д., как объяснено выше. Через это он оживит себя и приведёт себя к радости, и всё ещё будет ждать помощи Бога. Он сможет молиться, и петь, и воздавать хвалу Богу, в аспекте: «Буду петь Богу тем малым, что у меня ещё осталось», как объяснено выше. И благодаря этому он удостоится по‑настоящему вернуться к Богу, как объяснено выше.}