Sefer HaIkkarim / Sefer HaIkkarim, Maamar 4

Sefer HaIkkarim, Maamar 4

44 · Sefer HaIkkarim, Maamar 4

Display Settings

Font Size
Text Width
Line Spacing
Columns

Bookmarks

הידיעה המגעת אלינו היום מדברי הנביאים היא אמתית בלי ספק ואי אפשר לה שתכזב, וזה כי הכזב יפול בדבר הנאמר אל האדם על ידי אמצעי או הנודע מפי הכתב, משלשה צדדין, אם מצד האומר שלא יהיה איש אמת או שלא ידע הדבר על בוריו, ואם מצד שהאמצעי שנאמרו אליו הדברים לא יבין הדברים כראוי או שיוסיף בהם דברים מעצמו שלא נאמרו לו, ואם מצד שהשליח או המביא הכתב מן האמצעי יכזב. ודברי הנביאים הנמצאים בידינו היום אי אפשר שיפול בהם הכזב בשום צד מאלו הצדדין.
The knowledge which we get to-day from the words of the Prophets is undoubtedly correct and can not fail. For error in a statement derived from hearsay or from a written source may be due to three causes. The original informant may not be truthful or he may not be well informed. The intermediate person who received the information from the original informant may not have understood correctly what he had been told or he may have added something of his own which was not told him; or the messenger of the intermediate person or the one who brought the writing from the intermediate person may lie. But no error can attach in any of these ways to the words of the Prophets which we now have.
Знание, доходящее до нас сегодня из слов пророков, истинно без сомнения, и невозможно, чтобы оно оказалось ложным. И это потому, что ложь может случиться в сказанном человеку через посредника или в известном из письменного источника — с трёх сторон: либо со стороны говорящего — что он не будет человеком истины или не будет знать вещь до ясности; либо со стороны посредника, которому сказаны вещи, — что он не поймёт вещи как следует или добавит в них что-то от себя, что не было ему сказано; либо со стороны посланца или приносящего письмо от посредника — что он солжёт. А в словах пророков, находящихся в наших руках сегодня, невозможно, чтобы ложь произошла с какой-либо из этих сторон.
כי מצד האומר שהוא השם יתברך הנה הוא אמת גמור, לפי שהוא סבת כל הסבות ואי אפשר שתהיה שם סבה נעלמת ממנו, ולזה אי אפשר שיפול בהם הכזב מצדו בשום פנים. ואם מצד מי שנאמר אליו גם כן והוא האמצעי אי אפשר שיפול בהם הכזב, כי אם לא היה הנביא איש אמת לא היה השם יתברך משפיע עליו שפע נבואיי, כמאמר שלמה תועבת ה׳ שפתי שקר ועושי אמונה רצונו, וכל דבר יקרב לדומה ויברח מההפך, ולזה הוא מבואר שאם לא היה הנביא איש אמת לא היה השם יתברך משפיע עליו שפע נבואיי ולא היתה רוח השם חלה עליו. ואם תאמר שטעה בהשגתו כחנניה בן עזור, כבר היה זה אפשר לאמרו אם לא נתנסו דברי הנביא ההוא, אבל אם נתנסו דברי הנביא שהוא האמצעי פעמים הרבה אי אפשר שיטעה בזה. ומצד השליח או מי שהביא הכתב גם כן שהיא הקבלה הנמשכת בידינו עד היום אי אפשר שיפול הכזב בדברי הנביא, וזה כי הקבלה הנמשכת מן האב לבן אי אפשר שתכזב בשום פנים, כי לא יבחר שום אדם להנחיל את בנו שקר, והאב הראשון שקבל מן הנביא, אם לא שידע שהיה הנביא איש אמת לא היה מנחיל דבריו לבנו ובן בנו לבנו וכן עד היום, ולזה אחר היות השורש אמתי אי אפשר שיפול בו הכזב בשום פנים מצד הקבלה הנמשכת מאב לבן, ונמצא שכשהדבר אמת מצד הנותן ומצד המקבל ומצד המביא הקבלה אי אפשר שיפול בו הספק בשום פנים.
So far as the original source is concerned, who is God, the statement is absolutely true, because He is the cause of all causes, and no cause can be hidden from Him. Hence there can be no error as far as He is concerned. Nor can there be any error as far as the intermediate person is concerned. For if the prophet were not a man of truth, God would not have given him the prophetic inspiration, as Solomon says: “Lying lips are an abomination to the Lord; but they that deal truly are His delight.” But all things associate with their like and avoid their opposite. Hence it is clear that if the prophet were not a man of truth, God would not have bestowed upon him the prophetic inspiration, and the spirit of God would not have rested upon him. One might say that the prophet misunderstood what he saw, like Hananiah the son of Azur, if the words of the prophet have not been verified, but if the words of the prophet, who is the intermediate person, have been verified several times, he can not be mistaken. Nor can error attach to the words of the prophet so far as the messenger or the one who brought the writing is concerned, i. e. the continuous tradition which we have to this day. For tradition which is transmitted from father to son can not be false in any manner, seeing that no father would want to transmit falsehood to his son as an inheritance. Now the first father who heard from the prophet, if he did not know that the prophet was a man of truth, would not have handed down the information to his son and his son to his son, and so on to this day. Hence if the original statement is true, no error can occur in it as far as tradition is concerned, which is handed down from father to son. Now if the thing is true from the point of view of the giver, the receiver and the transmitter, it can admit of no doubt at all.
Ибо со стороны говорящего, который есть Всевышний, — вот Он есть совершенная истина, поскольку Он — причина всех причин и невозможно, чтобы была причина, скрытая от Него; и потому невозможно, чтобы ложь произошла с Его стороны ни в каком отношении. И также со стороны того, кому сказаны вещи, то есть посредника, невозможно, чтобы ложь произошла: ибо если бы пророк не был человеком истины, Всевышний не изливал бы на него пророческое излияние, как сказано у Шломо: «То‘эват ה׳ сифтэй шакер, ве-‘осэй Emunah рецоно»; и всякая вещь приближается к подобному и удаляется от противоположного. И потому ясно, что если бы пророк не был человеком истины, Всевышний не изливал бы на него пророческое излияние и Руах Всевышнего не пребывал бы на нём. А если скажешь, что он ошибся в своём постижении, как Хананья бен Азур, — это уже было бы возможно сказать, если бы слова того пророка не были испытаны; но если слова пророка, который есть посредник, были испытаны много раз, невозможно, чтобы он ошибся в этом. И также со стороны посланца или того, кто принёс письмо, то есть традиции (каббала), продолжающейся в наших руках до сегодняшнего дня, невозможно, чтобы в словах пророка произошла ложь. Ибо традиция, продолжающаяся от отца к сыну, не может лгать ни в каком отношении, поскольку не выберет ни один человек завещать своему сыну ложь; а первый отец, который получил от пророка, — если бы не знал, что пророк человек истины, не завещал бы его слова сыну, и сын сыну, и так до сегодняшнего дня. И потому, после того как корень истинен, невозможно, чтобы в нём произошла ложь ни в каком отношении со стороны традиции, продолжающейся от отца к сыну. И выходит, что когда вещь истинна со стороны дающего, и со стороны получающего, и со стороны несущего традицию, невозможно, чтобы в ней возникло сомнение ни в каком отношении.
וזאת היא אות הברית שכרת השם עמנו על ביאת הגואל על ידי ישעיה, אמר הכתוב ובא לציון גואל ולשבי פשע ביעקב וגו׳, ואני זאת בריתי אותם אמר ה׳ רוחי אשר עליך ודברי אשר שמתי בפיך לא ימושו מפיך וגו׳, יאמר כי אות הברית על שיתקיים היעוד הזה מביאת הגואל הוא היות הדברים אמת מכל הצדדין, אם מצד המיעד, שהם דברים נאמרים מפי השם ורוחו שאי אפשר שיכזב בשום פנים כמו שאמרנו בפרק הקודם לזה, לפי שאין מעכב על ידו, כי הוא סבת כל הסבות, וזהו אמרו רוחי אשר עליך, ואם מצד האמצעי שנאמרו לו הדברים, אי אפשר שיכזב ולא שימצא טעות בדבריו, כי כבר נתנסו מאמריו כמה פעמים ונמצאו אמתיים, כי ישעיה נתנבא על ביאת סנחריב ונבא על מפלתו והיה, ונתנבא על גלות ירושלים ביד מלך בבל והיה, ועל מפלת בבל והיה, ועל הצלחת כורש והיה, ועל בנין ירושלים על יד כורש והיה, אם כן הוא שנתנבא על גאולת ישראל ותהיה. וזהו אמרו ודברי אשר שמתי בפיך, כלומר מצד שנתקיימו הדברים ששמתי בפיך כלם יהיו לאות ברית על ביאת הגואל, כי מהם יודע שאתה איש אמת. ואם מצד הקבלה אי אפשר שיפול בהם כזב, שכבר הבטיח שתהיה תמיד הקבלה נמשכת מאב אל בן בלי הפסק, כמו שאמר לא ימושו מפיך ומפי זרעך וכו׳. וזה אות גדול על היות הברית קיים על ביאת הגואל המיועד על ידי הנביאים:
This is the sign of the covenant which God made with us through Isaiah concerning the coming of the redeemer: “And a redeemer will come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob … And as for Me, this is My covenant with them, saith the Lord; My spirit which is upon thee, and My words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth …” His meaning is that a sign of the covenant that this promise of the coming of the redeemer will be fulfilled, is that the words are absolutely true considered from every angle. The author of the promise is God and His spirit, who can not fail, as we said in the preceding chapter, because no one can prevent Him, seeing that He is the cause of all causes, hence the words: “My spirit that is upon thee.” The transmitter to whom the words were told can not lie, nor err, because his words have been tested many times and found true. Isaiah prophesied the coming of Sennacherib and foretold his defeat, which came true. He prophesied the captivity of Jerusalem through the king of Babylon, and it came true; the fall of Babylon, and it came true; the success of Cyrus, and it came true; the building of Jerusalem through Cyrus, and it came true. Hence if he prophesies the redemption of Israel, that will come true. Hence he says: “And My words which I have put in thy mouth,” i. e. inasmuch as all the words that I have put in thy mouth have been fulfilled, they are all a sign of the covenant that the redeemer will come, for from them it is known that thou art a man of truth. Finally tradition can not lie, because He promises that the tradition will be continuous from father to son, without interruption: “Shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed …” This is a great sign that the covenant of the coming of the redeemer, promised by the prophets, stands.
И это — знак союза (брит), который заключил Всевышний с нами о приходе избавителя через Йешаяhу. Сказано в Писании: «У-ва ле-Цийон гоэль, у-ле-шавэй пеша бе-Я‘аков וגו׳; ва-Ани зот бритам, אמר ה׳: рухи ашер алайих, у-дварай ашер самти бе-фиха, ло ямушу ми-пиха וגו׳». Он скажет: знак союза о том, что это обещание о приходе избавителя состоится, — то, что эти слова истинны со всех сторон: если со стороны обещающего — что это слова, сказанные из уст Всевышнего и Его Руах, которые не могут оказаться ложными ни в каком отношении, как мы сказали в предыдущей главе, ибо нет препятствующего Его руке, поскольку Он — причина всех причин; и это смысл сказанного: «рухи ашер алайих». И если со стороны посредника, которому сказаны слова, — невозможно, чтобы он солгал или чтобы нашлась ошибка в его словах, поскольку его высказывания были испытаны много раз и оказались истинными: ибо Йешаяhу пророчествовал о приходе Санхерива и пророчествовал о его падении — и было; и пророчествовал об изгнании Йерушалаима рукой царя Бавеля — и было; и о падении Бавеля — и было; и об успехе Кореша — и было; и о построении Йерушалаима рукой Кореша — и было. Следовательно, он пророчествовал об избавлении Исраэля — и будет. И это смысл сказанного: «у-дварай ашер самти бе-фиха» — то есть со стороны того, что все слова, которые Я вложил в твои уста, исполнились, они будут знаком союза о приходе избавителя, ибо из них известно, что ты человек истины. И если со стороны традиции — невозможно, чтобы в них произошла ложь, ибо Он уже обещал, что традиция всегда будет продолжаться от отца к сыну без перерыва, как сказано: «ло ямушу mi-pikha u-mi-pi zar‘akha וכו׳». И это — великий знак того, что союз стоит о приходе избавителя, обещанного через пророков: