או יאמר, כי בכל מקום אשר נמצא בתורתינו הקדושה מלת לאמר, כגון וידבר ה' אל משה לאמר, הענין הוא כך, שהרי התורה קדמה לעולם, ואם כן איך שייך בה ותמנע היתה פלגש (בראשית לו, יב) או שאר הספורי מעשיות קודם שנברא העולם. אלא ודאי האמת שכל התורה כולה שמותיו של הקדוש ברוך הוא והיו בה צרופי אותיות רזין וסודות נעלמים אשר לא שזפתן עין אלא שבהשתלשלותם לזה העולם השפל נתלבשו בלבוש עב וגם בסיפורי מעשיות. אבל מי שחננו ה' דעה בינה והשכל ומגלה מסך העוורת מעל עיניו יראה בתורתו נפלאות. אמנם בני עליה המה מועטים ורוב בני עמינו מבינים התורה כפשטה. וזהו וידבר ה' אל משה, רצה לומר שהדיבור היה אל משה בסגנון זה שהוא לאמר לעם בני ישראל ושיכלו לקבלה ולהבינה אל דלת העם אבל באמת התורה יש בה עוד דברים בגו רזין וסודות נעלמים. וזהו אז ישיר משה כו' ויאמרו לאמר, פירוש כי השירה עצמה יש בה סודות נעלמים אבל מה שאמרו הוא בבחינת לאמר, דהיינו שיבינו אף דלת העם:
Another reason for the need of the word לאמור to appear in the verse under discussion: We have a tradition that every word in the Torah preceded the historical events described in the Torah, so much so that they were recorded even before the universe had been created. We must therefore fall back on the statement of the Kabbalists that, essentially, the written Torah is nothing but a record of the various names of the Creator. The letters in His names have been written in a manner that conceals, so that it required “dressing up” before being released into our “lower” universe, as otherwise we would have been completely stymied in our efforts to unravel the Torah’s meaning. Only a very few people have been privileged to understand the words of the Torah as they are presented to us on a level that transcends their superficial meaning, the peshat. [However, being G’d’s words, also the peshat is not to be belittled, of course. Ed.] When the Torah adds the apparently unnecessary word לאמור, whenever the Torah writes: וידבר ה' אל משה לאמור, “Hashem spoke to Moses, leymor”, this is like giving the reader notice that G’d told Moses to rephrase His words in a manner that the common people should be able to understand. At the same time this word לאמור, served notice that the elite of the people were encouraged to look for more than the plain meaning of the text. The same applies when Moses commenced the song of thanksgiving for the salvation of the Israelites from the last and most dangerous threat of the Egyptians. We are to examine this text in order to discover hidden meanings
Можно сказать иначе. Везде, где в нашей святой Торе встречается слово «лемор» (говоря), например «И говорил Г-сподь Моше, говоря», суть такова: ведь Тора предшествовала миру. Но если так, как может в ней содержаться, например, «и Тимна была наложницей» (Берешит 36:12) или прочие повествования — прежде, чем мир был сотворён?
Несомненно, истина в том, что вся Тора целиком — это Имена Святого, благословен Он, и содержала она сочетания букв, тайны и сокровенные секреты, которых глаз не созерцал. Лишь при нисхождении в этот нижний мир они облеклись в грубое одеяние, в том числе в повествования. Но тот, кого Г-сподь одарил знанием, пониманием и разумом и у кого снято покрывало слепоты с глаз, увидит в Торе чудеса. Однако «восходящие ввысь» — их мало, а большинство народа нашего понимает Тору буквально.
Таков смысл: «И говорил Г-сподь Моше» — речь была обращена к Моше в таком стиле, чтобы это было «лемор» — для передачи народу Израиля, чтобы они могли принять и понять, даже простые люди. Но в действительности в Торе есть ещё сокрытое — тайны и сокровенные секреты.
Таков смысл: «Тогда воспел Моше... и сказали, говоря (лемор)» — то есть сама песнь содержит сокровенные тайны, но то, что они произнесли, было в аспекте «лемор» — чтобы поняли даже простые люди.